Artykuł Tomek Gancarczyk

Kreatywność w edukacji przestała być postrzegana jako dodatek rozwijany w czasie realizacji zajęć dodatkowych, a stała się jedną z kluczowych kompetencji jutra. W dobie powszechnego dostępu do informacji i rozwoju sztucznej inteligencji, rola kreatywności ewoluuje z tworzenia rzeczy nowych w stronę rozwiązywania złożonych problemów.

            Kreatywność przesuwa środek ciężkości z pasywnego przyswajania wiedzy na jej aktywne współtworzenie. Nauczyciel przybiera dodatkową rolę facylitatora, nie jest już jedynie źródłem wiedzy, ale pewnego rodzaju przewodnikiem, który poprzez odpowiednią moderację dyskusji prowokuje do pytań, a za pomocą odpowiednio zaprojektowanego środowiska testowego, tworzy bezpieczną przestrzeń do popełniania błędów. Taką przestrzenią mogą być wszelakiego rodzaju laboratoria typu hackerspace, takie jak laboratorium koła Reset UBB. Student w takiej przestrzeni ma do dyspozycji wiele narzędzi, których wykorzystanie wiąże się z praktycznym wykorzystaniem wiedzy teoretycznej uzyskanej na zajęciach. Dodatkowo, obecność grupy, poprzez dyskusję i analizę problemu, zwiększa możliwości pracy koncepcyjnej i nietypowego podejścia do poszukiwania rozwiązania. Rola nauczyciela w takim środowisku sprowadza się do wsparcia w przypadku napotkania większego problemu oraz do kreowania zadań (niekoniecznie mających odzwierciedlenie w rzeczywistości), ale mających na celu wyzwolenie jak największej ilości nietypowych ścieżek rozumowania (myślenie dywergencyjne). Analiza rozwiązań, poprzez akceptację realnych i odrzucanie tych niemożliwych do wykonania, jest ogromnie znaczącym procesem nauczania – student może popełnić błąd ale z racji umiejscowienia go w przestrzeni bezpiecznej – jedyną konsekwencją (która tak naprawdę zmienia się w nie do przecenienia zaletę) jest prawdziwe doświadczenie i możliwość późniejszej analizy błędu bez narażania się na  konsekwencje, które napotkałby w życiu codziennym rozwiązując problem w realnym świecie. Daje to studentowi umiejętności generowania wielu różnych rozwiązań jednego problemu.

Zdobyta w ten sposób wiedza, umiejętności i kompetencje przygotowują do zrobienia kolejnego kroku – projektu dla przedsiębiorstwa/firmy. Studenci Uniwersytetu Bielsko-Bialskiego mają możliwość pisania pracy dyplomowej tzw. wdrożeniowej. Temat, rozwiązujący realne problemy i zaspokajający potrzeby firmy jest realizowany w trójkącie: student-promotor-specjalista. Dzięki takiemu rozwiązaniu doświadczenie zebrane we wcześniejszych projektach uczelnianych ma szansę być przekute w konkretny wynik: rozwiązanie problemu firmy i fundament przyszłego tytułu zawodowego inżyniera lub magistra. Takie projekty są już bardziej zaawansowane od tych prowadzonych w przestrzeni hackerspace, ale nadal egzystują w warunkach bezpiecznych. Dba o to promotor, który jest wsparciem merytorycznym oraz przewodnikiem dla studenta w pracy dla komercyjnego odbiorcy. Reasumując, budowanie przestrzeni i warunków sprzyjających kreatywności w wykorzystaniu zdobytej wiedzy w toku studiów, daje studentowi w mojej ocenie szerokie umiejętności i kompetencje zmniejszające próg Jego wejścia w świat zawodowy.